13 december Lucia....

klik op de foto voor het beleven van de Lucia viering in Alingsås vlakbij Göteborg.

Het is vandaag 13 december en dat is de dag waarop men in Zweden Lucia viert. Lucia luidt de kersttijd in. Lucia dat kent men in Nederland niet, althans mij niet bekend maar ik kom dan ook uit het protestantse noorden. Vandaag op school kregen we eerst wat informatie over de Lucia viering.

Ik heb al eens eerder over Lucia geschreven en wil deze informatie vandaag opnieuw delen op mijn blog.
Het verhaal van Lucia gaat als volgt:
Lucia woonde zo omstreeks 284 en 305 in Syracuse en dat is gelegen op Cecilie in Italie. Haar vader had zij al op jonge leeftijd verloren en haar moeder was ziek.
Vanwege de ziekte van de moeder hadden Lucia en haar moeder Eutychia een nacht lang gebeden voor de genezing. Aan het einde van die nacht kreeg Lucia een visioen. In dit visioen voorspelde een heilige dat Lucia de glorie van Syracuse zou worden, tegelijkertijd was de moeder van Lucia op wonderbaarlijke wijze genezen van haar dysenterie.
Eutychia vond het na haar genezing wel tijd worden voor een huwelijk en regelde een heidense man voor haar dochter. Deze man zag een huwelijk met de wonderschone en zeer vriendelijke en zachtaardige Lucia helemaal zitten maar het liep allemaal een beetje anders.
Haar dochter had tijdens het visioen al een ander huwelijk gesloten nl het huwelijk met haar Christus. Ook wilde zij voor eeuwig maagd blijven. De beoogde echtgenoot deed nog een poging haar over te halen door haar te vertellen dat zij toch wel de mooiste ogen had die hij ooit had gezien. Vervolgens stak Lucia haar eigen ogen uit om deze twee vervolgens op een presenteerblaadje aan hem aan te bieden. Hij was hiervan niet gediend en meldde Lucia aan bij de magistraat Pschasius, die haar verzocht een offer aan de keuzer te brengen. Dit weigerde Lucia waarna zij werd tewerkgesteld in een bordeel. Echter op wonderbaarlijke wijze kon men haar daar niet binnenkrijgen in dit bordeel waarna er werd geprobeerd haar op de brandstapel om het leven te brengen. Ook die brandstapel werd door haar overleefd waarna zij met een zwaard om het leven werd gebracht.
Over Lucia gaan diverse verhalen, zodat het maar de vraag is of het verhaal dat ik jullie vandaag vertel het ware verhaal is. Indrukwekkend is het wel!
Later is Lucia tot heilige verheven in de roomse kerk.
De vraag is hoe een roomse heilige in het noordelijke en protesante Zweden terecht is gekomen waar zij jaarlijks wordt gevierd`
Dat verhaal gaat als volgt.
In het Zweden van de Vikingen werden er zeker twee zaken 'gevierd' en dat waren de langste dag en de langste nacht. De langste dag is het midzomerfeest, de langste nacht is 13 december. Eigenlijk is dit op 21 december maar tot 1752 haneerde met in Zweden de juliaanse kalender en daarin valt de langste nacht op 13 december.
In die tijd geloofde men dat de nacht van 13 december een gevaarlijke nacht was. Zo zouden bijvoorbeeld de dieren kunnen spreken. 13 december was een nacht waarop men waakzaam moest zijn om zich te beschermen tegen trollen en andere griezels zoals Lucifer. Men mocht die nacht niet slapen.
Ook dacht men dat Lucifer op die nacht mensen die te lang in hun bed lagen zou plagen met het plaatsen van luizen op hun hoofd. Een luis is een 'lus' en in het meervoud 'löss'. Spreek uit als Luussss

In diezelfde tijd had men in Duitsland een traditie waarbij men een jong meisje als Jezus verkleedde. dit deed men met een witte jurk en op haar hoofd werd een aangestoken kaarsenkrans gezien als een voorstelling van het heilige (gloria).

Nu komt de vermengeling tussen de Zweedse gebeurtenissen in de nacht van 13 december en het Lucia feest.

Luussss lijkt op Lucia! Lucia is in Zweden in een Duits jasje gestoken, dus een witte jurk en een kaarsenkrans die de gloria, het heilige, duidt. De Zweden zelf hebben daar nog een rode band om de middel bij gedaan.
In  west Zweden, waar wij wonen, begonnen toen rijke mensen een traditie waarin een volwassen vrouw zich ging kleden in een witte jurk met een kaarsenkrans in het haar, naar het Duitse voorbeeld. Deze vrouw ging rond en nodigde die mensen uit die de nacht van 13 december wakker bleven voor het afhouden van die vreselijke zaken die in die nacht zouden kunnen plaatsvinden, tot deelname aan een maaltijd.

In het begin van 1900 begon er een traditie die zich over geheel Zweden verspreidde. In 1927 werd de viering van het feest van de vrouw in de witte jurk (Lucia omdat dit overeenstemde met Luusss (luizen)), Lucia genoemd. Steeds meer Zweden gingen Lucia vieren.

Aanvankelijk was de Zweedse Lucia een solist maar al snel was zij niet meer alleen maar kreeg zij een gevolg. Andere meisjes en jongens volgden haar. Zelfs kerstmannen en pepperkaks-gubbar (een soort van speculaaskoekjes) volgden mee.

Lucia is één van de weinig kerkelijke feesten welke haar naam ontleent aan een katholieke heilige.

We kunnen aan de hand van dit verhaal concluderen dat de viering van Lucia eigenlijk heel weinig met de katholieke heilige Lucia van doen heeft. Vele Zweden beginnen zelf ook met enige scepsis naar deze viering te kijken. Misschien kun je zeggen dat de originele Lucia een vriendelijke vrouw zou zijn geweest, de meeste Zweden zijn ook vriendelijke mensen. Dus dat past mooi.
De Zweedse vorm van de Lucia viering zie je terug in  Finland bij de Zweeds sprekende Finnen en ook in Noorwegen en Denemarken evenals in sommige delen van de VS (waarnaartoe 1/3 deel van de gehele Zweedse bevolking rond het begin van de vorige eeuw is geëmigreerd).

(bronnen in dit verhaal zijn informatie van de 'Svenska Kyrkan ´Zweedse kerk' en Wiki)

Wordt vervolgd....

13 december Lucia viering

 Vandaag is het 13 december, dat is de dag waarop in Zweden het Lucia feest wordt gevierd. Een opmaat tot de kerst. 

Het Lucia feest is ontstaan in de middeleeuwen en in de 20e eeuw heeft het zich vanuit onze provincie Västra Götaland over de rest van Zweden verspreid. Het Luciafeest heet in het Zweeds Sankta Lucia. Het verhaal van Lucia heb ik al eens in een blog beschreven.

Bij het Luciafeest gaan kinderen in het wit gekleed  en zingen ze Lucia liederen.  Een van hen is Lucia en zij draagt dan een kaarsen krans op haar hoofd. Het zingen van de Lucialiederen gebeurt in een kerkdienst die in de ochtend van 13 december. Het Luciafeest wordt in alle Scandinavische landen gevierd. Zo'n Luciaviering is vaak druk bezocht. Het zijn niet uitsluitend de kinderen die zingen vaak zijn er ook solisten die kerstliederen zingen. Het Luciafeest is echt de entree naar de kerstperiode.

Dit jaar zal de Luciaviering op een andere manier verlopen vanwege de pandemie. Svenska Kyrkan gebruikt Zoom voor wie het Luciafeest niet wil missen. Hier in Zweden mogen immers maar 8 mensen bij elkaar komen. Kerkdiensten bijwonen dat gaat nu even niet.

 Het is traditie dat er tijdens Lucia saffraanbroodjes en pepperkaka (speculaaskoekjes) worden gegeten en waarbij Glögg, een soort van kruidendrank, wordt gedronken

Hieronder een youtube filmpje waarin Rikard Söderberg het lied O helge natt op een prachtige manier ter gehore brengt, begeleid door het Lucia kinderkoor.

                                                                        Rikard Söderberg

Waar een gitaar je al niet kan brengen.....

Ik vraag me af waarmee ik de post van vandaag zal beginnen. 

Ik heb namelijk een aantal dingen waarover ik zou kunnen schrijven. Ik kies voor de gitaar. Een aantal dagen terug schreef ik over Gerrit's nieuwe vriend Koen. Gerrit leert gitaarspelen met online lessen van Koen. om te beginnen eerst maar eens 22 lessen en dan zou hij toch wel al een liedje moeten kunnen spelen. Zelf doe ik stiekem ook een beetje mee met Koen maar dat mag geen naam hebben. 

Het bezig zijn met de gitaar maakt wel dat ik eens wat ben gaan zoeken naar gitaarspel, een stukje verdieping zou je kunnen zeggen. Dat hoort er toch ook bij dat je weet wie je grote voorbeelden zijn...

Ik vond op internet een van de meest virtuoze flamenco gitaarspelers van de afgelopen tijd. Paco de Lucia. Eerst maar eens een linkje naar een bestandje dat hem laat horen. Echt gaan beluisteren wat het is een fantastisch gitaarspel dit 'Concierto de Aranjuez'. Want je moet weten dat Paco de Lucia geen noten kon lezen. Hij is gevormd in de Flamenco muziek die van ouder op kind wordt doorgegeven. Paco de Lucia had een groot gitaartalent en dit werd onderkend door zowel zijn vader als zijn 10 jaar oudere broer, beiden waren goede flamenco gitaarspelers. Paco de Lucia heeft zelf weinig onderwijs genoten. Hij was de jongste van 5 kinderen en het gezin had het niet breed. Zijn vader was overdag stoffen verkoper en in zijn vrije tijd bezig met muziek. Hij moest van zijn vader  10 tot 12 uur per dag gitaar spelen om de ritmes van de Flamenco goed onder de knie te krijgen, en de Flamenco, dat is een zeer ritmische muzieksoort.  Dat weinig onderwijs heeft hem minderwaardigheidsgevoelens gegeven. Het liefst stond hij niet in de belangstelling. Een wens die niet helemaal overeenkwam met zijn professie. Hij vond dan zelf ook dat hij het verkeerde beroep had. Paco de Lucia is niet zijn werkelijke naam. Hij heet eigenlijk Francisco Sanchez Gómez. In het dorp waar hij opgroeide Algerciras waren er meerdere kinderen die Paco heetten. Daarom werd hij Paco van Lucia genoemd. Lucia was zijn moeder. De naam van zijn moeder heeft hij als een soort eerbetoon aan haar als artiestennaam aangenomen. Paco heeft veel samengespeeld met zijn broer Ramon de Algeciras. Echt prachtig om te beluisteren en ritmisch zo perfect! Helaas is hij in 2014 op 66 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval overleden. 

Maar.....Waar Koen je al niet kan brengen!! Gisteravond heb ik de hele avond zitten genieten van gitaarmuziek.

Nu weer overschakelen naar de meer aardse dingen van ons bestaan. 

 De herfst doet zijn intrede met prachtige rode en gouden kleuren. Ik zie de natuur elke dag anders kleuren. Vorige week maandag was het meeste groen nog groen maar wanneer Gerrit en ik nu een tochtje rijden zien we veel gouden en rode kleuren. Ook in onze eigen tuin kleuren de bomen naar de herfst. Prachtig om te zien.
Vorige week hebben we weer zaden en pinda's in de vogelvoederbak gedaan. Sinds die tijd is het rond ons huis een drukte van belang. We zien Koolmezen, Zwartkopmezen, boomklevers, mussen, en zelfs een specht heerlijk snoepen van wat wij ze aanbieden. Na een week is de hele bak al leeg.
De specht had vandaag een beetje pech. Na één van zijn maaltijden vloog hij weg, pardoes tegen onze altanramen aan. Daar moest hij even van bijkomen. Gerrit heeft hem opgepakt en op het muurtje gezet zodat hij, als hij zover was, zo weer weg kon vliegen. Het duurde een poosje voordat dit zover was.

Hier mijn laatste twee raamkozijnen van dit jaar. Ik heb een topjaar. Wanneer ik even tel heb ik deze zomer met elkaar 11 raamkozijn geschilderd. Dus 11 keer 4. Dat is 44 kozijnzijden. Deze laatste twee komen natuurlijk uit het kozijn van het naaiatelier/administratiekamer. Het was een prachtige dag vandaag zodat het mooi even kon. Dus om nog even te rekenen. In totaal hebben we in ons huis 57, ik heb nog 17 te gaan. Dat zal nog twee jaar duren en dan kon ik weer overnieuw beginnen denk ik want ik ben in 2015 gestart met schilderen. 

Morgen begint de taalles dus vanavond vroeg onder de wol want dat betekend half 7 opstaan...

Wordt vervolgd......

Het was Lucia en wij hebben de julklappar ingekocht.

Het was even uitzoeken hoe het moest maar het lukte en zo zaten wij afgelopen zondag klaar voor de race. Net voor het begon kregen we een app-je met deze prachtige foto van Julian wat bij Henk de opmerking ontlokte 'Max moet nog winnen hoor!'. Maar is het niet prachtig zo'n gulle lach. 

 Elke dag krijgen we ook een foto van Emke (al moet die van vandaag nog binnenkomen :-)). Zo kunnen we alles toch wat meebeleven en dat vind ik fijn. 

Met de oogjes nog maar net open en dat moet zo te zien even wennen zo'n nieuwe dag.

Wel deze zondag hebben we vanwege de race zittend doorgebracht en net toen wij allen de moed een beetje verloren zei Louis nog op de app: ' it aint over until the fat lady sings'. En zo was het dat weten we nu allemaal.

Maandag zette de dooi dan toch echt in. De wegen waren spekglad en de dagelijkse wandeling daarom maar kort en met spierpijn in de billen vanwege het glibberen. We zijn in de auto gestapt om in Skövde julklappar te kopen. Dat zijn kerstcadeautjes. We zijn goed geslaagd geloof ik.

Maandag was het ook Lucia. Het Luciafeest op 13 december wordt al 400 jaar gevierd. Het is het feest van het naderende licht. De Lucia viering is vooral een zingende viering met traditionele Lucia liederen. Over Lucia heb ik hier eerder al eens uitgebreid geblogd. 

Vandaag is het dinsdag, vanochtend was de wereld half groen, half wit. Waar nog sneeuw op de weg ligt is niet te lopen, de wandeling voerde ons vandaag over het asfalt en dat liep prima. Eindelijk weer eens tienduizend stappen. We hebben nu ook met de Muppets weer eens een eindje gelopen. De andere dagen vonden we het voor hen te koud. Vooral voor Fynn. Die weegt nu nog 12.5 kg terwijl hij anders 16 kg woog. In de kou moet hij dan teveel energie gebruiken voor zijn verwarming. Maar vandaag kon het en hij had er zichtbaar plezier in. Zijn eetlust gaat een beetje op en af. Zijn dagelijkse kost (de brokken) wil hij helemaal niet meer eten ook niet als we hem echt superlekkere brokken geven. Maar een stukje spek, een zachtgekookt eitje, een stukje kaas en een blikje tonijn dat soort lekkernijen eet hij wel op. Hij loopt wel door de keuken, zoekt contact met ons en is alert, hij plast en hij poept en hij wil ook wel knagen op zijn kluifje. Het is voor ons niet zo duidelijk wat er nu met hem aan de hand is. We wachten eerst nog even af om te zien hoe het zich verder ontwikkelt en wat ons opvalt aan hem.

Vanmiddag hebben we nog een ritje Möltorp gemaakt om daar in het tuincentrum nog wat kerstbloemen te kopen. Een potje Hyacinten, een Amaryllis (rood) en een bakje voor op de tafel. Hiermee hebben we de versiering dit jaar voltooid zowel binnen als buiten. Zaterdag a.s. gaat we voor de eerste keer een echt Julbord nuttigen. Dit doen we dan samen met Suzanne en Fredrik...ik ben benieuwd!

Ontvang een hartelijke groet van ons en wordt vervolgd........

Lucia viering in Undenäs, kerstmarkt in Forsvik en een kerstwens.....

Vandaag is het 14 december, tot nu toe de donkerste dag die we hier hebben meegemaakt. Het werd vandaag bijna niet licht. Het is de dag na Lucia, de Luciaviering heb ik in een eerdere blog al eens besproken hier de link Lucia viering. De Luciaviering kun je zien als een opmaat naar de kerst. Kerst en Midsommar zijn in Zweden de familiefeesten en die worden uitgebreid gevierd. We merken het hier aan alles, zoals aan de kerstliederen op de radio (per dag steeds meer), winkels in kerstsfeer, de kerstmarkten, de versieringen aan de huizen en de Luciaviering. Deze laatste vindt in bijna elke stad groot of klein wel plaats. Het is een zingende viering die veelal op 13 december te beluisteren is en wel in de ochtend. In deze link Luciaviering kun je de viering beluisteren.

In ons dorp hebben we ook een Luciaviering en die vond vandaag op de 14e december plaats. Er werd gezongen door een kinderkoor en een kerkkoor. Wij zijn er naartoe gegaan, onze eerste Luciaviering in de kerk te Undenäs!

Het was een belevenis, eerst al kwamen we leuk te zitten naast een echtpaar in de kerkbank. Ze begroeten ons vriendelijk en mevrouw begon in voor mij onverstaanbaar Zweeds iets te vertellen. Tot ze doorkreeg dat wij geen echte Zweden zijn, toen veranderde het Zweeds ineens in voor mij verstaanbaar Zweeds en hebben we voorafgaande aan de viering gezellig met elkaar gepraat. Dat ging allemaal prima en ze vond mijn Zweeds al heel goed en vroeg waar ik dat zo had geleerd.

Ze vroeg mij ook waar wij dan woonden in Undenäs. Ik vertelde haar dat we in het witte huis naast de kerk wonen....oh dat is de doktersvilla en toen tegen Gerrit... 'misschien moet je je laten omscholen tot dokter nu je toch in dat huis woont!' Toen Gerrit weer.... dat hij en het huis al een goede match maken omdat hij al dokter is. De mevrouw verschoot haast van kleur en moest er hartelijk om lachen.  Ze vertelde me dat ze vroeger vaak in ons huis is geweest omdat haar vriendinnetje er woonde. Daarop heb ik haar maar uitgenodigd om eens te komen kijken hoe wij het er nu hebben. Dat vond ze erg leuk. Toen vertelde ze mij dat ze net geopereerd is aan staar. Het zien gaat nu elke dag wat beter, antwoordde ze op mijn vraag hoe het haar verging na de operatie. Ik vond het al wat vreemd dat ze toch nog een bril droeg, ik heb begrepen dat je na een staar operatie slechts een leesbril nodig hebt omdat de nieuwe lens in het oog al de benodigde correctie bevat. Op een gegeven moment moest ze even in haar oog wrijven en zag ik tot mijn verbazing dat haar vingertop door haar bril heen stak. Ik zei tegen haar 'je hebt een bril zonder glazen op....!' Waarop ze weer begon te lachen en me vertelde dat ze haar hele leven een bril heeft gedragen en dat het nu zo naakt voelt zonder bril en dat ze daarom maar haar bril zonder glazen draagt.....met de leesbril op haar hoofd!! :-)  Ze kan niet zonder! Heb je ooit. Ik zou er goud voor over hebben geen bril te hoeven dragen en zij draagt hem zonder glazen. Ik proestte het uit.. Dat was dus al een heel gebeuren voorafgaande aan de dienst. 

Maar toen begon dus echt onze eerste Luciaviering. De kinderen kwamen lopend de kerk binnen. Lucia voorop met een led kaarsenkroon op haar hoofd. 

Na het kinderkoor kwam het kerkkoor op en werden er ons bekende en onbekende liederen gezongen.  Zelf mochten we ook drie keer meezingen, ik ontdekte tot mijn schrik dat ik niet meer kan zingen. Mijn kopstem is helemaal verdwenen, die zit op slot! Ik ben nu een soort van tenor als ik zing. Naast Gerrit met zijn prachtige baritonstem steek ik schraal af! Gerrit zou het kerkkoor zo kunnen versterken, wat zouden ze blij zijn met zo'n bariton!! (dacht ik kijkend naar de twee bassen in het koortje)

De viering duurde precies een uurtje en het heeft me geen moment verveeld. Bij de uitgang konden we nog Glögg drinken. Dat is een soort van warme kruidenwijn met zeer weinig alcohol. Dat hebben wij niet gedaan omdat we nog graag naar de kerstmarkt in Forsvik wilden gaan.
De kerstmarkt in Forsvik wordt altijd gehouden in de fabrieksomgeving. Een deel is binnen en een deel is buiten. Er brandt een kerstvuur, de kerstman komt voorbij met een paard en slede, de verlichting is met kaarsen en het geheel is zeer sfeervol. Er zijn heerlijke dingen te koop. Wij hebben lekkere kerstkoffiebonen gekocht, geroosterd in Tived's kafferosteri. Mocht je in de buurt van Tived zijn dan moet je daar echt eens gaan naar de plaatselijke ICA landhandel (een belevenis) en dus ook naar de kafferosteri. Dat laatste hebben wij ook nog niet gedaan maar dat komt binnenkort! Tived is een heel klein dorpje maar met een dynamische middenstand!!

kerststalletjes buiten....

het café gedeelte in de oude fabriek

We hebben er een uurtje rondgelopen en zijn toen weer naar huis gegaan. Koud en verlangend naar een plek bij onze warme kachel.

Al met al veel  lichte momenten op deze donkere dag in december.
De mat hebben jullie nog van mij tegoed!  Hieronder de foto!

Arvid zat steeds bij mij terwijl ik met de mat aan het weven was. Hij ziet het geloof ik als iets voor hem en is niet bij de mat weg te slaan.

en dan nog dit.... De tijd van kerst is een tijd van elkaar het allerbeste wensen en vooral hele fijne kerstdagen. Dat doe ik heel vaak met een muzikale kerstgroet. Dat wil ik ook dit jaar doen. Ik kies voor de muziek van Marie Fredriksson. Deze week is ze overleden aan een uitgezaaide hersentumor. Ze kon prachtig zingen en schitterend muziek maken. Ze was een publiekslieveling in Zweden en de kranten en de sociale media staan vol met berichten van mensen die hun medeleven willen betuigen.
Ik heb veel naar haar muziek geluisterd omdat ik het mooi vind en omdat het voor mij een manier is geweest de taal te leren. Waar ik me nooit bewust van ben geweest is dat Marie Fredriksson een wereldster was met Roxette. Ik was echt gefocust op haar solocarrière. Deze week heb ik alle nummers van Roxette beluisterd. Mooie muziek, prachtig gezongen. Toch voor mij staan haar Zweeds gezongen liederen op één. Eentje ervan wil ik delen als een soort van kerstwens. Tro!

Wordt vervolgd....

De kelderhal V: Wanden en deuren/kozijnen

Ik ben vandaag nog niet buiten geweest en het is al avond! Dat overkomt me niet zo heel vaak. Reden is dat we de wandeling vandaag maar hebben overgeslagen. Gösta heeft een wond aan zijn poot. Zijn duim aan de rechter voorpoot is opengescheurd, waarschijnlijk als gevolg van een sprong in de greppel gevuld met sneeuw. Die greppels liggen ook vol stenen en mogelijk heeft hij daar zijn poot aan bezeerd. iets anders kunnen wij niet bedenken.

Vandaag ligt hij wat zielig met een verband om zijn poot in zijn mand.

Hij vindt het zelf ook wat vreemd en maakte geen aanstalten om te willen wandelen. Vandaar een dagje rust voor hem. 

Gerrit en ik zijn het grootste deel van de dag in de kelder aan het werk geweest. Gerrit had nog een zakje beton en daarmee heeft hij een sleuf in een wand van het voormalige olietankhok gevuld. Daar moeten we nog een begin mee maken om dat deel van de kelder op te knappen. Wellicht is zijn handeling van vandaag een aanzet daartoe.

Ik begon mijn werk in de kelder met het overschilderen van alle rode delen. Dat nam wel even tijd maar rond een uur of drie was ik ermee klaar. Het ziet er nu echt wel een stuk beter uit dan op de foto die ik destijds op mijn blog plaatste toen het ging over hoe de muizen toegang hadden tot onze kelder. Het bleek dat ze een gat 'gevroten' hadden in de deurpost. Gerrit had er voor nood toen een stuk staalwol in geduwd. Dat hebben we er nu natuurlijk uitgehaald, het gat gevuld met cement en de naad tussen de vloer en de drempel afgekit en een nieuwe dekvloer aangebracht. Het onsmakelijke plaatje van ons deurkozijn geplaatst in de blogpost over de muizen is nu verleden tijd. We hebben nu weer een nette entré!

Ik heb ook het raam afgekit zodat het condens water niet allemaal in het hout loopt. Eigenlijk zou het beter zijn er een stukje isolerend glas in de zetten maar dat is meer een klusje voor in de zomer.

Het is nu vier dagen na het aanbrengen van de egaline. Op de verpakking staat dat die twee dagen nodig heeft voor het drogen. Daarna zou je de vloer kunnen afwerken. Wij zien echter nog donkere plekken in de egaline laag. Gerrit heeft de vochtmeter erop gezet en het blijkt dat de vochtigheid van de vloer varieert van 12% tot 20 %. Zo willen we de vloer nog niet verder afwerken. We hebben vandaag de luchtontvochter in de kelderhal geplaatst en heel langzaam zie je de vloer nu drogen.

Hoe werkt ie ook alweer?

na het overschilderen van alle rode delen heb ik de muren nog een keer gesausd. Ik heb structuurzand door de verf gemengd omdat sommige wanden nu helemaal glad waren en sommige nog een beetje structuur hadden. Met het structuurzand door verf krijgen alle wanden eenzelfde uiterlijk. We zijn er tevreden over.

Nu is het afwerken van de vloer echt het laatste wat we nog moeten doen. Morgen laten we de vloer nog verder drogen en om ons niet te vervelen gaan we dan iets anders doen. Even niet in de kelder maar de blik een beetje ruimer. Inkopen doen voor de kerst. We doen voor een klein bedrag een cadeautje onder de kerstboom. Niemand heeft meer een lijstje zodat het nog een hele kunst is om een passend presentje te scoren voor iedereen. Die uitdaging wacht ons morgen.

Wel.... geen wandeling dus vandaag, wel winterweer en de kerstkaarten liggen klaar voorzien van postzegels en stickers voor prioritering, morgen gaat ze de brievenbus in.

Vandaag is het 13 december en dat is de dag waarop het Lucia feest wordt gevierd. Ik heb hierover al eens een blogpost geschreven, zie link hierboven. Op de Zweedse TV was de viering in Kalmar Slott te volgen via SVT, ik weet echter niet of lezers vanuit NL deze viering kunnen zien op SVT. Daarom nog een link van de Lucia viering in Helsingborg te vinden op youtube. 

Ontvang een warme en vredevolle groet van ons en wordt vervolgd.....

Een mooie zondag

Ik was maar één dag in de war met mijn vorige post over Lucia. Vandaag is het zondag en is het de dertiende. Het verhaal zou hetzelfde zijn geweest dus een erg groot probleem is het niet. De dagen lijken ook zo op elkaar zodat ik de tel wel eens kwijt raak.

Nu kan ik wel mooi een blogje schrijven over de belevenissen van vandaag. We hadden een leuke dag zo met z'n drieën. Vanochtend hebben we een lekker uitgebreid ontbijtje beleefd met daarna hebben we een wandeling gemaakt langs het water van Sätra naar Lilla Edet. Daar is het elk jaargetijde erg mooi en ik geniet altijd weer van de wandeling daar. Nu vooral omdat het goed ging met mijn knie. Meer dan 9000 stappen gezet. Dat geeft me er vertrouwen in dat het weer goed komt.

Hieronder even wat foto's van tijdens onze wandeling:

                                                                   De plek van aankomst

                                                                                        idem

Greetje voert tegenwoordig tijdens het wandelen het bewind over Gösta omdat ik met mijn mankementen niet met hem kon lopen, tenminste wat niet kan.... maar het was beter van niet. Zij doet dat heel goed en is super consequent. Op de foto hieronder mag hij even 'close' lopen wat wil zeggen een beetje ruimte maar niet trekken aan de lijn.

Hij loopt tegenwoordig aan twee lijnen. De ene lijn is zijn normale lijn, de andere is de correctie lijn. Die zit hoger om zijn hals, achter de oren. Wanneer hij het goed doet hangt die lijn net als de andere slap, doet hij het niet goed en wordt er door hem getrokken dan is de normale lijn strak gespannen en krijgt hij met de correctielijn een kleine ruk gevolgd door het commando. Doet hij het daarna goed dan volgt er een beloning.

Ik hoop nu maar dat wanneer ik straks weer met hem kan lopen er nog iets van gezag voor mij is blijven hangen :-)

Het was windstil tijdens de wandeling en de bomen spiegelden zo prachtig in het water.

Onze wandeling duurde ongeveer twee uren. Tegen het einde ervan begon het alweer te schemeren.

Thuisgekomen hebben hebben Gerrit en ik de buitenkerstboom in de stander gezet en hebben we er lichtjes in gehangen, de laatste actie met betrekking tot de buitenversiering.

Daarna zijn we nog eventjes de kelderdoorgang ingedoken om daar de geverfde planken te monteren. 

Zo hebben we er mooi wat extra bergruimte bij gekregen. De ruimte is nu bijna helemaal klaar. De trapleuning hebben we grof geschuurd en moet nog  worden afgeschuurd en daarna in de olie gezet en het nieuwe luikje waar de kabels  die naar de installatiekast toegaan nu achter verborgen zijn, moet ik nog helemaal schilderen. De trap heb ik vrijdag en zaterdag gedaan. Eerst helemaal geschuurd en de treden in de hardwaxolie gezet en zaterdag de opstaande stukken en de zijkanten in de rode verf gezet. De trap ziet er nu weer perfect uit vind ik zelf. Zo kan die wel weer een paar jaar mee.

hoeveel voetstappen zouden er op deze trap liggen?

Greetje zou er nog blauwe deurtjes voor willen hebben met een hartje erin om de kelder nog wat op te leuken. Ze heeft al even zitten neuzen op Pinterest naar trapdoorgangen en daar kwam ze de prachtigste trappen tegen. Maar ja, wij zijn vooral functioneel ingesteld en we denken het zo maar te laten. We hebben nog even voorgesteld om onder de keldertrap een bed voor haar te timmeren en daar een klein slaapkamertje te creëren. Gezien de muizen heeft ze daar toch maar vanaf gezien.

's Avonds zijn we samen nog eventjes de weefkamer ingedoken. Greetje haar kussenovertrek is nu bijna klaar en het wordt erg mooi.

Ik ben een mat voor haar aan het weven van stroken stof (katoen). Op de foto hieronder zie je de repen stof liggen. Ik wissel elke baan met stof af met draden in de kleuren die in de stof zitten. Volgens mij wordt het wel mooi.

Ja ik dacht even een blogje te schrijven maar het werd alweer een heel verhaal. Het weekend zit er inmiddels bijna weer op. Ik wens iedereen een hele goede werkweek toe. Blijf gezond en houd het nog even vol!

Wordt vervolgd.....

Kerstmarkt in de vesting en het vest van Lebowski in de herhaling....

Zo in de maand december worden er overal in Zweden grotere en kleinere kerstmarkten gehouden. Op deze kerstmarkten vind je voornamelijk traditioneel handwerk en speciale lekkernijen die speciaal met de advent en kersttijd te maken hebben. Er zijn een aantal heel grote markten, wanneer je interesse hebt kun je hier een goed overzicht met beschrijvingen vinden, en bijna elke plaats dorp of stad heeft wel een eigen kerstmarkt. In Undenäs  hadden we vorige week zaterdag al markt en ook daar was het aanbod handwerk, zelfgemaakte lekkernijen en kerstartikelen. Niks commercieel gewoon gezellig met het motto 'van ons-voor ons'. Ik kan het zeer waarderen. Gisteren was het kerstmarkt in Karlsborg, een klein stadje op 16 km afstand, daar waar wij ook naar school gaan. Die kerstmarkt werd in de vesting gehouden. Aanvankelijk twijfelden we of we zouden gaan omdat het regende en we niet zoveel zin hadden om in de regen te gaan lopen. We zijn toch gegaan en wat bleek de markt was overdekt en werd gehouden onder de kerk. De kerk is namelijk op de eerste verdieping van de vesting en daaronder is een vestingmuseum. In de gangen van het museum stonden de kraampjes met opgestelde waren.  Ik heb weer diverse aankopen gedaan voor het komende kerstfeest. Omdat de markt in het museum was kon je ook het museum zelf bekijken. Nu waren we daar dit jaar al eens geweest zodat dat niet meer hoefde maar ik vond er toch nog leuke informatie over de Zweedse en wereldberoemde FIKA. Fika is koffie met iets lekkers erbij, in Zweden is het zelfs een werkwoord geworden, men 'fikat' hier. In een kast waar porseleinwaar stond uitgestald konden wij lezen dat er een fors onderscheid was in het gebruikte serviesgoed voor soldaten en hogere militairen. De hogere militairen aten van serviesgoed afkomstig uit de Rörstrand porseleinfabrieken. Echt kwaliteit!! De gewone soldaten moesten het doen met eenvoudig aardewerk. Niks geen porselein voor hen! De uitdrukking FIKA komt uit het leger. FIK staat voor Första IntendenturKompaniet afgekort FIK. Dat stond op de mok van de soldaten, de mok waarin zij hun koffie kregen. Daarmee ging je Fikaen. De foto hieronder is niet bijzonder maar er staat een uitleg over het woord FIKA.

De FIK (voor de koffie)

Hieronder zie je dan het aardewerk voor de soldaten en het lagere volk in het leger.

Op deze foto zie je het fijne porselein van Rörstrand voor de hogere leger goden.. Verschil moet er blijven.

Rörstrand porselein

Bovenstaande informatie had ik tijdens onze eerste rondgang door het museum gemist en vond ik toch wel even vermeldenswaardig.
Terug naar de kerstmarkt.... tijdens ons bezoek aan de markt konden we ook even genieten van muziek in de kerk. Er was een koor aan het oefenen voor de Lucia viering op 13 december en daarna was er was een korps ook aan het oefenen. Dat korps dat moest nog wel even door oefenen want het klonk niet altijd zuiver.

Het koor aan het oefenen

De dirigent zie je nadenken over hoe hij het geluid van zijn blazers zuiver kan krijgen.

Na ons korte bezoek aan de kerk zijn we weer teruggegaan naar de markt. Op de onderstaande foto zie je een impressie.

Het was een sfeervolle kerstmarkt in Karlsborg met uitsluitend particuliere aanbieders van de waren. Volgende week hebben we kerstmarkt in Forsvik. Mogelijk dat we daar ook even een kijkje gaan nemen. Dat is namelijk een markt in de sfeer van het begin van de vorige eeuw. Een soort Anton Pieck sfeer zou je kunnen zeggen. Wie weet met echte sneeuw.....

De rest van de dag van gisteren en de dag van vandaag ben ik weer bezig geweest met mijn project. Dat is nu af!! 

Ik had een aantal post terug al geschreven over de 'motten' in het Big Lebowski vest dat ik aan het breien was voor Henk. Nu was dat wel toepasselijk want in het originele vest van Lebowski zaten volgens mij ook gaten, maar een vest met gaten afleveren dat gaat mij toch wat te ver!

Ik had daarom nieuwe wol besteld en langzaam maar zeker bekroop mij de gedachte even alles op alles te zetten zodat ik met kerst toch het vest nog af kon krijgen.

Eerst maar even een foto van het originele vest en de drager ervan....

Niet om aan te zien en met, volgens mij als ik het goed zie, een mottengaatje in de linkermouw. Ik heb de film van de De Big Lebowski (The Dude) gezien, weet me er niet heel veel meer van te herinneren daarom even wat info opgezocht. 

"The Dude" Lebowski wordt aangezien voor de miljonair Lebowski wiens vrouw nogal wat schulden gemaakt schijnt te hebben. Om het geld los te krijgen krijgt The Dude bezoek van twee kerels, waarvan "The Chinaman" op zijn tapijt urineert om het verzoek kracht bij te zetten. Verbolgen om het verlies van zijn geliefde tapijt ("it really tied the room together") gaat The Dude op zoek naar een vergoeding voor dit tapijt bij zijn rijke naamgenoot.

Hij raakt zo verwikkeld in een vermeende kidnappingszaak en gaat akkoord als 'bagman' te fungeren tegen een hoge vergoeding. Hiervoor roept hij de hulp van zijn vriend Walter Sobchak, tevens zijn eerste bowlingpartner naast Donny. Walter is een bekeerde Jood die nog gediend heeft in Vietnam, met een niet te temperen woede.

Alles loopt echter uit de hand, grotendeels door het toedoen van Walter, en plots wil iedereen wel iets van The Dude, van nihilisten tot pornoregisseurs.''

Ik kan me uitsluitend herinneren dat aan het einde van de film zijn goede vriend was overleden en dat The Dude samen met de overgebleven vrienden de as gingen verstrooien ergens met een roeibootje in een noordelijke zee. Ze stonden ietwat ambivalent in deze verstrooi activiteit  en leken de as van de vriend toch wat eng te vinden en wilden het liever niet maar het was beloofd en wat je beloofd moet je doen. Net op het moment van het verstrooien begon het nogal te waaien en bleek dat ze de wind tegen lagen met hun bootje. Zowel The Dude als zijn kompaan werden voor een laatste keer omhelst door hun vriend! Dat was een waardig afscheid! Ze hebben het nog lang met zich meegedragen.

Wat je beloofd moet je doen, dat dacht ik ook toen het eerste vest vol mottengaten zat. Dus opnieuw de pennen opgepakt. Het vest is nu af na een dikke week dagelijks breien. Het was een klus maar wat een voldoening.

Gerrit heeft het even gepast en het is hem net te groot. Dat komt dus goed want Henk is in alle richtingen een maatje groter dan Gerrit.

Wordt vervolgd....