Na aankomst op de Lofoten zijn we naar een camperplaats gereden ongeveer 8 km ten noorden van de haven. Een heel prima plek om te staan en heerlijk rustig. Op deze plek konden voorheen 20 campers staan maar een recente uitbreiding maakt nu een staplaats voor ongeveer 40 campers mogelijk. We staan op gravel en elke plek heeft een houten vlonder voor het kampeer meubilair. Alles wat je nodig hebt is aanwezig, kosten 400 Noorse kronen per nacht, een indicatie voor de prijzen hier. Op deze plek hebben we twee nachten gestaan. Gisterochtend, ik lag nog op bed en Gerrit was net opgestaan, hoorden we een klopje op onze camperdeur. Gerrit trekt het vouwgordijntje van de deur een eindje naar beneden en ziet iemand voor de camper staan. Hij doet de deur open, terwijl hij in zijn adamskostuum staat, hij zou net douchen, blijkt dat het de beheerder is die een controle rondje doet op de betalingen. Wij hadden ons digitaal aangemeld en betaald met de Noorse variant van Swish en bij de mededelingen ons plaatsnummer ingevoerd. Wel die man had iets te vertellen bij thuiskomst.
Op de camperplek zagen we drie campers staan met een blauw gekleurde kentekenplaat, een karakter en een aantal nummers erop. Ik nam er een foto van en stuurde die aan Chang met de vraag of dit misschien een Chinees kenteken is. Ze vertelde dat het een voertuig is uit Beijing. Die mensen hadden een lange reis gemaakt. Ik sprak ze even aan. Ze spraken geen Engels maar hadden een vertaal apparaatje. Ze vertelden dat ze vanuit China door Kazachstan en Rusland naar de grensovergang in Noord Noorwegen waren gereden. Later hoorden we dat ze na Noorwegen gaan afzakken naar de zuidelijker gelegen landen om zo via Turkijke weer richting China te reizen. Ze hebben een half jaar uitgetrokken voor deze reis. Wat een avontuur voor hen!
Een van hen stond te vissen, ook met hem maakte ik even een praatje.
De volgende dag reden we eerst richting het zuiden naar het plaatsje Reine. Dat ligt heel idyllisch aan de voet van een berg en aan de baai.
Vissen is van oudsher een belangrijke bron van inkomsten op de Lofoten of zoals de Noren zelf zeggen 'Lofot (uitgesproken als Loefoet). als je goed kijkt zie je een man bovenop de rekken zitten om de stokvis te 'oogsten'.
Het plaatsje Reine is één van de mooiste dorpen op het zuidelijke deel van de Lofoten en echt een toeristische trekpleister. Wij zijn er langs gelopen omdat we voor vandaag een ander plan hadden. Dat plan heet Reinebringen. Reinebringen is een hike de berg op, je loopt via een aangelegde trap 2000 treden omhoog en later dus ook weer naar beneden. Het is een heel mooie tocht om te lopen, je hebt vanaf de berg prachtige uitzichten over de Lofoten.
Bijna was ons plan niet doorgegaan, we liepen eerst de verkeerde kant op. Zo hadden we al een 6 kilometer in de benen voordat we ook maar een trede van de tocht hadden gelopen. De bewijzering laat her en der te wensen over. Op die manier kon ik nog wel even dit mooie tafereeltje op de foto zetten. Schattig toch....
Vooraf wisten we niet of we de hele tocht zouden gaan lopen, het is namelijk nogal een fysieke belasting, we hadden afgesproken eerst eens 300 treden te gaan om te ontdekken hoe het ging.
zo loop je bij de berg omhoog/naar beneden
We hadden uitgelezen weer voor deze activiteit. Het was heel helder zodat we steeds een prachtig uitzicht hadden. Warm was het wel door de inspanning en het lopen in de zon. Het klimmen ging boven verwachting en we besloten door te zetten.
We hebben de hele tocht gelopen, een hele belevenis met vele gezellige momenten door gesprekjes met andere mensen. Een veelvoud aan nationaliteiten loopt in Reine de berg op en neer en de sfeer is bijzonder en heel ontspannen. Een collega klimmer maakte deze foto van ons.
Eenmaal boven op de berg kwamen we naast een Nederlander op een steen te zitten. We hebben zeker een half uurtje met elkaar zitten praten, heel gezellig! Ondertussen konden we even uitrusten en moed verzamelen voor de afdaling. Het klinkt raar maar voor mij was de afdaling veel zwaarder dan de klim. Een volgende keer nemen we denk ik walking sticks mee voor een afdaling.
Boven op de berg nam ik de volgende foto's....
Voldaan en erg moe in de benen liepen we vier uurtjes na de start terug naar Bosse. Wat een tocht en wat mooi was het.
