Allemaal ziek

 Ik heb geen foto's voor deze blog. Dat heeft een reden....

Dinsdagmiddag kwamen we aan bij het huis van Henk en Chang en Emke. We hadden allemaal een goede reis gehad. Als eerste werd het meegenomen vinyl laminaat uit de auto's geladen en in de warme kamer gelegd. Daar moet het nu twee dagen blijven liggen voordat het verwerkt kan worden. Na een kopje koffie om even te acclimatiseren gingen allen, behalve ikzelf, naar de bouwmarkt om materiaal te halen voor het aftimmeren van de hal. Ik maakte een fijne wandeling met Gösta en ging daarna nog even met hem in het voorjaarszonnetje zitten. Een goed begin zou je zeggen.

Chang was nog steeds niet helemaal fit en Henk begon zich ook al wat merkwaardig te voelen. We besloten aan het einde van de middag om bijtijds te eten zodat iedereen ook vroeg naar bed zou kunnen zodat we de volgende dag vol energie aan de slag konden gaan.

's Avonds keek ik nog even om het hoekje en vond ik het hele gezin samen in één bed. Allen voelden zich niet goed. Henk vroeg nog hoe ik me voelde en ik vertelde hem dat er bij mij niets aan het handje was.

Ik was nog niet in de camper of ik begon te proesten en het water stroomde me uit de ogen. Dus ook maar vroeg naar bed om daar vervolgens niet in slaap te kunnen komen.

Om half drie, ik was nog steeds wakker, ging het alarm van ons huis af!! Wat een schrik. Het was de sensor in de keuken. Even later kregen we een appje van de buurman die blijkbaar ook wakker was geworden van ons alarm (met buiten een sirene en een rood licht). Hij vertelde ons dat het alarm was afgegaan en achter ons huis licht brandde. Hij had gekeken maar kon niets verontrustends zien.

Was er een inbreker in het huis geweest dan waren alle andere sensoren ook afgegaan. We kregen van ons alarm ook een appje dat de melding was hersteld. Dus de ene minuut een alarm en de andere minuut een herstel. Wat moet je ervan denken....

We nemen aan dat het een vals alarm is geweest. Misschien een spin die over de sensor liep of i.d.

Na het tumult over het alarm viel ik eindelijk in slaap (snap je het nog....) Af en toe werd ik wakker van mijn eigen gekuchel en geproest. De volgende ochtend voelde ik me niet fit. Gerrit doet alsof er niets aan de hand is maar hij heeft her en der ook wat stuwing om het zomaar uit te drukken. Maar niet ziek hoor! Na ons ontbijt ging hij gewoon aan het werk met zijn klus waarvoor hij gisteren materiaal had gehaald. Henk lag op bed, Chang ook en Emke was ook ziek geworden en had koorts. Ik ben ook nog even mijn bed weer ingedoken maar niet zo ziek als de jongeren. Het water liep soms uit mijn ogen en soms hield het niezen maar niet op, soms was het weer een hele tijd rustig. Ik heb nog even wat geslapen. En dat was het. Halverwege de middag bedacht ik me ineens dat we nog met Gösta naar de dierenarts moesten voor de Rabiës vaccinatie en ook voor zijn jaarlijkste vaccinaties en het recept voor Bravecto (teken). We hebben bij Lindesberg een dierenarts gevonden die een inloopspreekuur had voor de vaccinaties. Ze wilde ook wel even een recept schrijven. Gösta vond het allemaal wat minder leuk met die inloop want hij kwam daar vele andere honden tegen, maar wij zijn voor de Rabiës gered door Helena!!!

Dan toch nog even een foto....

De dierenartsenpraktijk van Helena

De dierenarts praktijk was prachtig gelegen op het platteland. Was ik fit geweest dan had ik er zeker van genoten. Gösta niet, hij vond er niets aan. We hebben hem ook op de weegschaal gezet, hij weegt thans 51,4 kg. Dat is te zwaar, we zetten hem nu op dieet. 45 kg of ietsje meer, dat is voor hem een mooi gewicht.

Nu hoop ik maar dat we morgen allemaal weer een beetje beter zijn want dit is zo wel wat een valse start. Ik hoop ook dat we vannacht niet weer een melding krijgen van het alarm in ons huis. Eén ding scheelt, de buurman is nu weer onderweg naar huis. Die houden we niet meer uit zijn slaap. Thomas mocht je dit lezen, heel erg bedankt nog voor je bericht zo midden in de nacht en dat je even hebt gekeken wat er aan de hand was. Zeer gewaardeerd!!

Ontvang een warme en vredevolle groet van ons en wordt vervolgd.....

 

In de sneeuw

Eerst had ik wel zin aan een vakantie in een warm oord, want zo rond de jaarwisseling lijkt de winter nog zo lang te duren. Toen raakten we aan de klus en verdween het verlangen naar een warm oord als sneeuw voor de zon. Ondanks dat we ons huis op 15.5 graad C. stoken (met onze kakelugn als bijverwarming naar 20-22 gr. C) liep het zweet me tijdens het klussen soms met straaltjes langs mijn rug. Dus warm genoeg. 

Wekenlang was het begrip vakantie niet in mijn bewustzijn totdat Suzanne begon te praten over een korte wintervakantie in Zweden. Wij zaten toen in de afronding van onze klus.  Kortom S en Fr zochten een huisje in een wintersport oord en wij gaan met hen mee! Is dat niet leuk. Zo zijn we dit jaar in Vemdalen beland. Vemdalen is een gebied in de buurt van Östersund (iets zuidelijker) en is sneeuwzeker. Er zijn een stuk of drie skigebieden naast elkaar, ze heten: Björnrike, Vemdalsskalet en Klövsjö/Storhogna. Het zijn lage bergplateau's waar je steeds op de zelfde hoogte aan het skiën bent. Erg mooie pistes en goed geprepareerd. De laatste informatie is uit tweede hand want zelf ski ik niet en Gerrit ook niet. Ik heb wat kalkafzetting in mijn kniegewricht en dat is jaren heel vervelend geweest en nu net lekker rustig. Bovendien heb ik een tijdlang last van mijn rug gehad en ook dat is nu net lekker rustig en dat wil ik heel graag zo houden. Vandaar dat ik het even oversla.  Gerrit is solidair zodat wij beiden andere dingen doen. We wandelen  en verkennen de omgeving een beetje en Gerrit kookt (heerlijk)! Maar eerlijk is eerlijk..... bij het zien van die mooie pistes begint het wel een beetje te jeuken in de benen.

Dit is ons huisje waar we gelukkig met onze honden mogen logeren. Dat is altijd fijn wanneer in zo'n vakantiepark ook huisjes zijn waar je met huisdieren welkom bent. 

In onze eigen omgeving hadden we de laatste tijd al veel sneeuw maar hier ligt helemaal veel sneeuw. Vandaag hebben we ook nog eens stralend blauwe luchten en veel zon. Wij konden op een stoeltje buiten in de zon zitten. Heerlijk warm. 

Bij ons huisje is nog een lille stuga (klein huisje) waar je ook kunt verblijven. Ook dat is heel gezellig ingericht met zelfs, net als het grote huisje, een houtkacheltje en een voorraad hout om te stoken met een uitnodiging om het te gebruiken. Is dat niet prachtig.

Er ligt zoveel sneeuw dat ik verwacht dat er eind mei begin juni nog steeds restanten sneeuw zullen liggen. 

Het is hier lekker rustig, je kunt merken dat de grootste drukte dit seizoen al voorbij is. S en Fr vinden het heerlijk skiën en gaven de beleving van vandaag wel 10 punten. Wij ook wel, al moeten we wel eventjes wennen aan het idee dat we wel een hele dag, zittend op de bank of in een luie stoel,  een boek mogen lezen. 

Afgelopen nacht hadden we nog even een schrik. We lagen heerlijk te slapen toen ineens het alarm van Gerrit z'n telefoon ging. Ik zei nog vlug van 'pak em op' want Gerrit moet altijd even wakker worden en wat bleek. Er was een melding van het alarm dat we in ons huis hebben. De melding loog er niet om, sabotage aan de buiten sirene van ons alarm systeem die dus af hoort te gaan wanneer er binnen iets is dat niet pluis is. Toen zaten we beiden rechtop in bed! Wat een schrik. Een klein momentje later kwam er een nieuwe melding (zonder het alarm geluid) en die melding vertelde dat het traject was hersteld. Ja, wat moet je ermee. We denken dat het een vals alarm is geweest want van alle andere sensoren kregen we geen meldingen en dat zou wel gebeuren wanneer er iemand in ons huis zou rondlopen. Maar toch..... we denken er steeds aan..... aan wat dat nu is geweest. Voor nu parkeren we het even.

Wel heb het goed en ontvang een warme en vredevolle groet van Gerrit en mij en wordt vervolgd.......

 

Weer naar huis

We zijn weer thuis na een korte maar heel gezellige wintervakantie met Suzanne en Fredrik. Zij hebben veel geskied en wij hebben veel gewandeld en geluierd en samen hebben we 's avonds een spel gespeeld.

Voor dat wandelen met Gösta en Sevs heb ik altijd iets in mijn jaszak voor als het nodig is of voor als ze zich goed gedragen en doen wat we zeggen. Gisteren zouden we vertrekken voor de wandeling en ontdekte ik, toen ik de spijkerbanden al om had, dat mijn zakken leeg waren. Ook Gerrit had zijn spijkerbanden al om maar hij stelde voor op handen en knieën nog even iets uit de keuken te pakken. Dat vond Sevs wel heel erg vreemd dat ook Gerrit op vier poten kon lopen. Hij volgde hem op de voet!

Er lag werkelijk veel sneeuw in Härjedalen (zoals het landsdeel waar we onze vakantie doorbrachten van oudsher heet) tijdens de wandelingen liepen we tussen de sneeuwwallen door. Elke dag was er ook weer vers gevallen sneeuw en zoals je ziet voor een deel ook blauwe luchten. We hebben het goed getroffen met de gekozen week vinden we zelf.

Afgelopen nacht is er ook nog weer veel sneeuw bijgevallen. Toen we vanochtend wakker werden was de wereld weer helemaal vers wit en wat is dat toch een mooi gezicht. Bij S en Fr. was de sneeuw vannacht van het dak af geschoven. Dan zit je werkelijk wel even rechtop in bed van de schrik, zo'n lawaai maakt dat.

Om half tien zijn we vanochtend vertrokken na het inleveren van de sleutel in een kluisje. Kijk eens wat een hoge bulten sneeuw daar liggen! De winter is daar echt nog niet voorbij.

Midden Zweden daar waren we in het skigebied bij Vemdalen. Drie kleine gebieden net leuk voor drie dagen skiën. Het is een gebied dat nog volledig in ontwikkeling is. Ons huisje was ietsje ouder en vrij gelegen met andere huisjes op veel afstand. Heerlijk rustig dus. Sowieso was de grootste drukte van het seizoen al voorbij.

We hadden vanochtend bij aanvang van de reis mooi winterweer. Na een uurtje rijden kwamen we groepen rendieren tegen. In tegenstelling tot de elanden zijn rendieren geen wilde dieren, ze hebben allemaal een eigenaar maar ze mogen wel los in een bepaald gebied lopen. Hun oren zijn op een bepaalde manier gekerfd en zo kan de eigenaar de eigen rendieren altijd weer terugvinden. Iedere eigenaar heeft een eigen manier van kerven.

Het is altijd weer leuk om overdag zo'n groep dieren tegen te komen. Natuurlijk hebben we er wat foto's van genomen.

Zoals je kunt zien zijn het soms best wel grote groepen en het kan dan ook wel even duren voordat ze allemaal op veilige afstand zijn en je weer verder kunt rijden. Waarom ze op de weg lopen.... Wel misschien omdat de weg wat warm is door de zon of omdat er misschien zout op de weg ligt. Ik weet het eigenlijk niet. In elk geval zien we dat ze vaak staan te likken.

Onze terugreis is verder lekker rustig verlopen. Om in midden zweden te komen moeten wij 7 uur autorijden dus met af en toe een pauze ben je acht tot negen uur kwijt. Het is dus best wel een hele reis ook al is het vakantie in eigen land. Nu moet ik er eerlijkheidshalve bij vertellen dat wij ook niet heel hard rijden. 80 of 90 km afhankelijk van hoe snel je mag. Hoe druk het is op de weg.....? Wel helemaal niet.

Nog geen kraanvogel gespot onderweg, al zijn ze er zeker weten wel want vanavond kon Gerrit ze nog horen toen hij de auto leeghaalde.

Overigens was er thuis niets aan de hand (ons alarm was afgegaan midden in de nacht). Vals alarm, gelukkig maar want een inbraak daar zit je niet op te wachten.

Suzanne en Fredrik zijn na een kopje koffie vanavond weer verder gereisd naar huis. Nog even freewheelen en dan weer in het gareel. Het één kan immers niet zonder het ander. 

Ontvang een warme en vredevolle groet van ons en wordt vervolgd......

Inbraak

Ik was vroeger nooit heel erg lang ziek! Meestal, wanneer ik iets kreeg was het midden in de nacht en dan was het de volgende dag weer voorbij. Zeer efficiënt dus. 

Deze keer is dat anders. We nemen aan dat we de besmetting hebben opgelopen van Henk en Chang (Ik schrijf we want Gerrit is wel een beetje snufferig maar niet ziek)

Zij waren snel weer beter en Emke was een dag heel ziek en de volgende dag weer beter.

We zijn vandaag weer naar Undenäs gereden en daar lig ik nu op bed en ik krijg uitstekende verzorging van Gerrit.

Een ding scheelt ik heb er mooi weer bij, althans gedeeltelijk want gisteren toen ik in de camper lag regende het de hele dag.

Het tafeltje doet me denken aan zo'n ziekenhuis kastje. Een kommetje met yoghurt dat ik verplicht moest opeten een emmertje voor niet nader te omschrijven doeleinden die overigens niet prettig zijn en een glas water voor het vocht (maar ik kan bijna niet drinken) en pillen voor de koorts.

Ik heb hoge koorts, moet veel hoesten, veel slijmvorming in de luchtwegen, ben mijn stem kwijt, heb een bovenmatig pijnlijke keel en ik ben moe en voel me misselijk. Gerrit bedacht ineens om een covid test te toen. We hadden er nog net eentje liggen. Wel dat was snel gepiept en nog sneller duidelijk. Ik blijk nu dan toch Covid te hebben. Na alle vaccinaties en boosters ben ik er toch nog behoorlijk ziek van. Dat valt me tegen van mezelf. Ik hoop nu dat het herstel snel zal inzetten want ik ben het nu al heel erg zat!!

Dan nog een ander serieus onderwerp. Ik zal het eerst documenteren met foto's.

Dat ziet eruit als een inbraak en dat was het ook! In de nacht van dinsdag op woensdag kregen wij een bericht van ons alarm systeem. De sensor in de keuken was afgegaan. We hebben vele sensoren in ons huis en die gaven verder geen probleem aan. De buurman was wakker geworden van de sirene en het rode licht en had gekeken maar niets verontrustends gezien. Wij gingen er daarom vanuit dat het een vals alarm is geweest. Tot we vandaag thuis kwamen. Er misten plantjes uit mijn vensterbank (die bleken overigens buiten op de grond te staan) en ik zag dat het raam op een kier stond. Bij nog een keer kijken zagen we dat er overal splinters hout lagen en dat het hele kozijn ontwricht is. Dat is erg balen!

We hebben de politie gebeld en die kwamen nog diezelfde middag. Ze hebben foto's gemaakt en naar sporen gezicht en verder weet ik niet of ze iets voor ons kunnen betekenen. We hebben hun rapport nodig voor de melding bij de verzekering.

We denken niet dat de inbreker in ons huis is geweest. Vermoedelijk zou hij met één been naar binnen stappen en werd hij toen al gedetecteerd door de bewegingssensor, waardoor de sirene binnenshuis en buitenshuis afgingen. Hij is het denken wij snel weer gesmeerd. 

We missen gelukkig niets maar is toch wel een forse schade, we moeten maar weer zien hoe we dat weer gefixt krijgen. Helaas hebben we geen camera aan ons alarmsysteem gekoppeld. Dat gaan we nu als eerste doen.

Zomaar twee ernstige berichten in één blog, ik hoop de volgende keer met meer positief nieuws te komen.

Heb een goed weekend en ontvang een warme en vredevolle groet van ons.

Wordt vervolgd......