Lowieke de Vos op bezoek en het begin van de spa omgeving

Op de een of andere manier word ik al een hele tijd om drie uur wakker om vervolgens tegen vijf of zes uur weer in slaap te vallen. Ik probeer me daarover niet al te druk te maken en daarentegen 's nachts even een pauze in te lassen waarin ik me in de keuken even in de Hannemand nestel om iets geestdodends te doen. Zo ook vannacht. Ik had zo een uurtje gezeten iets te lezen en besloot dat het zo langzamerhand weer tijd werd om een poging tot verder slapen te ondernemen. Omdat de zon net opkwam stond ik even voor het keukenraam naar buiten te kijken toen ik ineens een vos in de tuin ontdekte. Hij stond bij een van de bomen en zag in het gras een werkhandschoen van Gerrit liggen die Gösta als speeltje heeft gekregen. De vos begon even met de handschoen te spelen om er vervolgens een stuk af te bijten en daarmee vandoor te gaan. Hij liep helemaal om ons huis heen en werd achtervolgd door een ekster die ook al wakker was. Ik ben even meegelopen, binnen wel te verstaan.

hier heeft hij de handschoen gevonden

Hier doet de ekster ook even mee

Hier loopt de vos langs de zijkant van het terras

Hier loop hij door het nieuw ingezaaide gras van de voortuin.

met de duim van de werkhandschoen in de bek verlaat hij ons perceel

De foto's zijn midden in de nacht genomen zo ongeveer rond vier uur.

Vandaag stond verder in het teken van de keuring van de auto's. In Nederland gebeurt dit meestal tegelijkertijd met de grote beurt van de auto in je eigen garage. Tenminste zo ging dat bij ons. Hier kan de keuring uitsluitend plaatsvinden in de daarvoor aangewezen keuringsstations. Voorafgaande aan de keuring krijg je wekenlang allerlei kortingsbonnen toegestuurd van de diverse stations. Men wil er graag je auto keuren. Bij ons moest de auto tegelijkertijd met de caravan worden gekeurd. We zaten er eigenlijk niet zo over in omdat de caravan net een servicebeurt had gehad en de auto kort geleden net in de garage was geweest.

Wat schetst onze verbazing dat nu juist de auto niet helemaal door de keuring komt. Wat was het geval... Technisch was alles in orde met de auto echter wij hadden het sleuteltje van de trekhaak niet bij ons. Die trekhaak daarvan wist ik eigenlijk niet eens dat deze afneembaar was. Gerrit wel natuurlijk maar we halen hem er nooit af omdat we bijna wekelijks wel met onze aanhanger op stap gaan. Die sleuteltjes liggen thuis in het kastje omdat anders de sleutelbos zo zwaar wordt in de broekzak. De keuringsinspecteur wilde de trekhaak eraf kunnen halen om hem zo te kunnen controleren. Op zich had hij dat ook al gedaan met de caravan erachter maar het sleuteltje moest er komen.
Dat wordt dus nog een keer op en neer naar Mariestad voor de controle van de trekhaak en het betalen van 35 euro voor deze herkeuring. Dat was balen! Je zou van tevoren graag even willen weten dat je dit sleuteltje mee moet nemen. De vorige keer is er nooit naar gevraagd.
Gerrit heeft vandaag toch het mechanisme van de trekhaak maar even getest voordat we nog een keer terug moeten komen. Eerst wilde hij er met geen mogelijkheid af. Maar na een aantal malen kruipolie te hebben aangebracht en een ferme klap met de hamer te hebben gegeven schoot hij los. Nu functioneert hij naar behoren en zal de inspecteur tevreden zijn vermoed ik.

De caravan kwam zonder problemen door de keuring.

Onderweg naar huis zaten we wat zwijgend in de auto, beiden een slecht humeur als gevolg van deze keuring. Ik had dat slechte humeur al een beetje maar nu kreeg Gerrit het ook. Gelukkig duurt het bij hem nooit zo lang en bij mij is het nu in de oplosfase aangekomen.

Vanavond hebben we nog even aan onze 'spa' gewerkt. Er is deze keer zelfs een heuse bouwtekening.

De hottub staat als een cirkel ingetekend, de lege rechthoek rechts onder is de plek waar de sauna komt te staan. De stukken met rechte strepen wordt terras en het deel met de schuine strepen is de Seringenplant die blijft staan. De lege delen links en rechts dat wordt grind.

Er moeten 6 betonblokken met balkhouders worden ingegraven om te voorkomen dat de boel het Vångdalen inschuift. Dat is dus weer graven in grond met stenen en wortels. Een werkje waaraan ik een pesthekel heb. Maar ja...ook dit soort werkjes moeten worden gedaan. Gisteren kregen we er vier in de grond en vandaag hebben we, om de frustratie weg te scheppen, de laatste twee nog gedaan. Daarna heeft Gerrit even wat balken neergelegd zodat duidelijk wordt hoe het gaat komen. Het is de bedoeling dat we eerst een laag terras gaan maken en daarna, hierop het hogere deel waarin de hottub wordt verzonken. De onderkant van de hottub komt dus op het lager gelegen terras te rusten. 

Onderin het gat leggen we een tegel waarop de betonnen balksteun komt te staan.

Met de bouwtekening erbij

en hier een eerste indruk

 Morgen gaan we al het grus uitspreiden en misschien al wat balken voor de fundering van het terras aanbrengen. Maar dat is morgen!

Inmiddels is het ook weer vrijdagavond, dat overviel me weer een beetje want ik was in de veronderstelling dat het donderdag was. Vorige week was ik ook al een dag kwijt. Zo gaan de weken nog veel sneller!
Ik wil een ieder een heel fijn weekend toewensen. Neem je tijd en rust lekker uit van de drukte van alledag, geniet van het mooie weer en blijf gezond met 1.5 meter afstand! Dat kan gelukkig allemaal in deze Corona tijd waarin we steeds weer iets meer mogen.

Wordt vervolgd.....

Gelukkig hadden we de gruszeef nog ergens staan

Wanneer je net een voortuin opnieuw met graszaad hebt ingezaaid was het gisteren een dag met weercondities om van te dromen. De hele dag heeft het zo'n beetje geregend. Geen erg dikke buien maar wel zo dat het steeds wat doordruppelde. Tussen de buitjes door kwam er soms een klein stukje blauw aan de lucht zodat wij het waagden uit wandelen te gaan met onze roedel. We dachten een klein stukje Götakanal dat moet toch kunnen. Aldaar aangekomen zag de lucht er alweer behoorlijk dreigend uit maar toch de viervoeters uit de achterbak gehaald en de stap erin gezet. We waren nog maar net de brug over toen er toch echt een flink buitje kwam. Wij dus op een holletje weer terug naar de auto waar we vervolgens allemaal als verzopen katten in zaten. Maar ja het is maar regen en het droogt wel weer. Langs een omweggetje zijn we weer naar huis gereden met in dit ritje ook nog een ontmoeting met de koning van het woud. 

Thuis aangekomen ben ik maar gaan bakken. Ons brood was alweer op en meestal bak ik één keer per week wel een brood met nog iets anders erbij. Boven zie je het hazelnoot brood. Lukt eigenlijk altijd, ziet er heerlijk uit (vind ik zelf) en smaakt ook nog eens voortreffelijk. Dit is de eerste keer dat ik het recept x 1.5 heb gedaan en er rolde zowaar een echt volwassen brood uit de oven.

Omdat we zo erg hard hadden gewerkt deze week dacht ik dat het wel een mooie moederdag traktatie zou zijn wanneer ik weer eens kaneelbroodjes zou maken voor bij de koffie. Een heerlijke LCHF traktatie. De basis van de kaneelbroodjes is roomkaas, iets wat je niet zou zeggen wanneer je ze eet. De klodder er bovenop is een topping van roomkaas met erythritol (suikervervanger) en vanille extract en een klein mespuntje vanillepoeder. Echt heerlijk. Ik had zes broodjes gebakken en die hebben we allemaal in een keer opgegeten. De warme maaltijd die er achteraan zou komen hebben we deze keer maar overgeslagen. Mijn moederdagmaal zal wel weer eens komen wanneer we allemaal weer bij elkaar mogen zijn.

Met iedereen nog even telefonisch contact gehad dit weekend vanwege moederdag en vanwege het familiegevoel en fijn om te horen dat het met allemaal goed gaat.
Zo wil een regenachtige zondag wel om!

Vandaag, maandag, schijnt de zon weer. Lekker zou je zeggen...tot je je neus buiten de deur steekt en bemerkt dat het steenkoud is. Het is vannacht 0.3 graden C. geweest. De wind is erg guur en het waait hard. Ik had aanvankelijk niet zoveel zin om in de tuin te werken maar Gerrit zag het helemaal zitten dus dikke winterkleding aan en mijn ANWB winterjas die winddicht is om zo gezamenlijk het grind te lijf te gaan.

In onze achtertuin hebben we aan de rand met het Vångdalen een stuk grindgrond. Aanvankelijk dachten we daarvan een terras te maken maar het grind is zwaar in het onderhoud, er groeit van alles in en de te grove grindsoort maakt dat de stoelen er niet lekker op staan. Dat grind hebben we er nu weg geschept, gezeefd en gebracht naar de plek waar het mattenrek voorheen stond. De tegels die daar lagen daarvan hebben we immers vorige week het terras bij de houtopslag gemaakt. We zijn dus momenteel bezig om zaken van de ene plek in de tuin naar de andere plek te verplaatsten. Zo blijven we mooi bezig in deze Corona tijden. Omdat er veel modder in het grind zat hebben we het ook nog gezeefd met onze zelfgemaakt grindzeef.

De grindzeef 

De plek waar we het grind hebben weg geschept, is vervolgens weer gevuld met een restant van de tuinaarde en dit hebben we aan het einde van de dag ingezaaid en ingelopen met de plankjes waaraan een touwtje bevestigd zit.

Nu hebben we dus weer een egaal gazon in de achtertuin. bovendien vliegt het grind ons niet meer om de oren bij het grasmaaien en houden we zo onze ramen heel.

Wij willen dus deze week afwisselend wel weer eens een buitje en een zonnetje. We hebben nu nog een beetje aarde over en ook nog één pak graszaad en dat kunnen we gebruiken voor het bijwerken van een aantal oneffenheden in het gazon als gevolg van grondwerk.

Al met al vandaag 18.555 stappen gezet, dat is mooi omdat ik ook deze week, net als vorige week, een stappencompetitie met Suzanne doe. Vanmorgen had ze zich even op de eerste plaats gelopen maar dat is nu met dit aantal stappen weer even rechtgezet :-)

Dit was het weer voor vandaag, doe voorzichtig, houd afstand en tot mijn volgende blogpost.

Wordt vervolgd....

Nieuwe bomen en nieuwe windmolens

Op deze Corona dag is het aantal bevestigde besmettingen gestegen van 2840 naar 3069. Het totaal aantal mensen dat is overleden aan de gevolgen van het Corona virus is op dit moment 105. We zijn dus de 100 voorbij in Zweden. Tot op dit moment zit de haard in Stockholm maar rukt het virus ook op in de andere grote steden en in het ski gebied Åre.  De staatsepidemioloog spreekt nog geruststellende woorden en zegt dat de toename gestaag gaat en dat de plotselinge sterke stijging nog niet gekomen is. De zorg kan de vraag nog aan met de noodvoorzieningen die aan de bestaande IC capaciteit is toegevoegd. Wel is er een grote krapte aan beschermende kleding voor zorgenden, vooral ook in de thuiszorg.
Bij ons is er gelukkig nog geen lijden, wijzelf, onze kinderen en anderen die we liefhebben zijn op dit moment nog gezond. Eerlijk gezegd, en dat heb ik al eerder benoemd, maakt deze tijd mij rustig (tenminste zolang we nog allemaal gezond zijn). Er hoeft immers even niks en met niks hoef je haast te maken we zitten immers in een impasse. Ik bemerk het omdat ik veel beter slaap!

Het weerbericht achteraf. We hadden een aantal dagen lekker lente weer. Vandaag begon de dag weer met zon maar die verdween halverwege de dag en toen werd het echt een stuk kouder. Wij hebben weer in de tuin gewerkt. We moesten de gaten van de stobbenfrezer dichtmaken en het frees afval opruimen in de tuin. Met elkaar hebben we vijf bomen gekapt en gisteren en vandaag hebben we zes bomen geplant. Vier daarvan hadden we op kweek staan en twee daarvan hebben we aangeschaft. Gisteren zijn we naar het tuincentrum in Mölltorp gereden. Dat ziet er van buiten zo uit:

Het is een particulier tuinbedrijf dat een hele boost heeft gekregen toen het een paar jaar geleden werd genoemd in een soort van 'eigen huis en tuin' tijdschrift. We vinden het altijd leuk om daar even rond te kijken. Dat rondkijken hebben we nu niet gedaan, enkel heel gericht gekeken naar anderen of die wel op 1.5 met afstand van ons bleven en wij van hen en naar de bomen die we wilden uitkiezen.
Die bomen die hebben we alvast gekocht voor ons 40 jarig huwelijk, als cadeau aan onszelf. Twee dezelfde bomen voor ons beiden elk één, alleen weten we niet welke boom van wie is, net als de rest.

Dit is de boom die we uiteindelijk hebben gekozen. Een Meidoorn. Die hadden we in Dokkum ook en dat vond ik altijd zo prachtig in het voorjaar wanneer die boom in bloei stond. Nu hebben we er dus twee. De 'Crataegus media Paul's Scarlett.'
We hebben ze gisteravond geplant en bij elke boom twee palen gezet voor steun bij harde wind.

Ja...hij staat goed recht

Dat vonden we beiden wel een mooi huwelijkscadeau, een boom staat immers voor geworteld en sterk en groei. Een boom planten is altijd een speciale bezigheid, net alsof je iets toevoegt aan de natuur. En voor de volledigheid hieronder ook nog een beeld van de andere boom.

We wensen de bomen toe dat ze goed mogen groeien en prachtig mogen bloeien in elk voorjaar dat gaat komen.

De andere geplante bomen waren drie berken uit Alfta (die had ik in Dokkum ook staan, toen ook meegenomen uit Alfta) (We noemden dat altijd 'de Alfta berken'). Nu heb ik er dus weer drie staan, heel klein nog maar ze doen het wel. De knoppen komen al uit. De zesde boom is een Beuk. Ook een jonge boom die we tijdelijk even ergens hadden geparkeerd en die nu zijn definitieve plek heeft gekregen. Daarvan had ik al verslag gedaan in mijn vorige blog.

Nu het dan toch over hout gaat wil ik ook even aandacht geven aan iets positiefs, iets dat ik in een lokaal krantje las. Het betreft 'Windmolens'. Niet zomaar windmolens, die.. welke je ziet als je om je heenkijkt maar windmolens van hout. Dat is revolutionair, immers de huidige windmolens zijn gemaakt van staal en de wieken van een materiaal dat niet recyclebaar is en die worden afgevoerd na vervanging, naar een plek die niemand kent. Die huidige windmolens zijn dus best wel milieu belastend.

In het krantje, 'Törebodakanalen' staat een artikel over windmolens die worden vervaardigd van hout. Deze windmolens zijn ontwikkeld door de ingenieurs Ger Söderin en David Olivegren en ze worden gebouwd in Töreboda een stadje bij ons in de buurt in het bedrijf Moelven. Deze windmolens worden vervaardigd van 'Limträ'. Dat is verlijmd hout. Dat verlijmde hout is sterker dan staal maar het is bovendien veel milieuvriendelijker. Het bedrijf heeft nu een prototype klaar (een windmolen van 30 meter) en heeft de eerste opdrachten voor een aantal molens van 110 meter hoogte binnengehaald. Er is ook een verzoek tot het bouwen van molens van 240 meter hoog. De ingenieurs zeggen dat staal sterker is dan hout wanneer je kijkt naar volume maar dat hout (limträ) zoals zij het maken, 55 procent sterker is dan staal wanneer je kijkt naar gewicht. Omdat Zweeds sparrenhout goedkoper is dan staal kunnen er op deze manier hogere windmolens worden gemaakt tegen lagere kosten en bovendien CO2 neutraal gefabriceerd! Zeer innovatief dit project.

 Wel met dit positieve bericht over Limträ sluit ik deze blog af.
 Blijf gezond allemaal, houd anderhalve meter afstand tot de ander en geniet, thuisgezeten, lekker van het weekend!

Wordt vervolgd.....

Het kleine spoelbakje en Jip en Janneke laarzen om mee te tuinieren

Gisteren voelde ik me niet helemaal lekker en ik was natuurlijk al bang dat ik Corona zou hebben. We liepen gisteren naar Näs en ik kon het ene been maar amper voor het andere krijgen en ik had spierpijn in mijn benen en ik was hondsmoe. Vannacht heb ik heerlijk geslapen en vandaag is er niets meer aan de hand. Gerrit, zorgzaam als hij is, mat nog even de temperatuur in mijn oor en dat was helemaal oke. Er lijkt dus niets aan het handje. 

Na ons ontbijt hadden we vandaag geen persconferentie te beluisteren. Vanavond wel weer toen bekend werd dat minister Bruno Bruins om gezondheidsredenen ging aftreden. We volgen de berichtgeving in NL op de voet evenals die in Zweden en we hebben het er maar druk mee. In NL zijn nu 2000 bevestigde gevallen en dat getal mag je geloof ik gerust keer zes doen voor het totale aantal in de bevolking en in Zweden was vandaag het aantal bevestigde gevallen ruim 1400 en ook dat mag dus keer zes. Per dag zie je nu de toename groeien en dat is ook de verwachting. We zijn nog lang niet op de top.

Er worden nu een aantal middelen die al bestaan en al zijn goedgekeurd voor andere aandoeningen zoals o.a. Ebola en Malaria, getest op bruikbaarheid bij Corona. Het gaat om de middelen: Remdesivir, Lopinavir en Ritonvir, Interferon beta en Chloroquine. Deze middelen zouden eventueel gebruikt kunnen worden voor die mensen die heel erg ziek zijn geworden, om het ziekteproces af te remmen en zo het aantal overlijdens te beperken.

Omdat het al goedgekeurde medicijnen zijn kunnen deze op korte termijn beschikbaar zijn. Alle beetjes helpen. Zo lazen we ook dat bij de Jumbo in Dokkum nu glazen schermen bij de kassa staan om zo het personeel af te schermen van de klant. Bij het betalen komt de klant namelijk in de anderhalvemeter zone en neemt de kans op besmetting daarmee significant toe. Tijdens het boodschappen halen had ik zelf ook al eens gedacht dat zo'n caissière daar maar kwetsbaar zit. Een goed idee van meneer Jumbo in Dokkum.

Vandaag hebben we de taken wat verdeeld. Gerrit is verder gegaan met het maken van het spoelbakje. Hij vindt het een heel geknutsel en heeft er bijna net zoveel werk van als het maken van de grotere aanrechtbladen. Het zit nu in elkaar en moet nu eerst worden geschilderd alvorens het aan de wand wordt vastgezet. Nu maar hopen dat er straks water uit die kraan komt. Dat hebben we nog niet getest uit vrees dat wanneer we hem eenmaal open hebben het sluiten een probleem gaat worden. De proef op de som moet dus nog plaatsvinden. Het meubeltje wordt weer wit en onderop komt nog weer een plankje van vloerdelen net zoals bij de andere werkbladen. Het wordt een spoelbakje voor bijvoorbeeld emmers met vies sop en voor het schoonmaken van vieze dingen, zoals  verfkwasten en rollers.

Omdat het vandaag heel mooi en lenteachtig weer was ben ik een beetje gaan tuinieren. Expres schrijf ik tuinieren en niet werken. Met kerst had ik namelijk onder de kerstboom een paar nieuwe Jip en Janneke laarzen gekregen met daarbij een paar prachtig gedecoreerde tuinhandschoentjes. Dat heeft natuurlijk een reden. Want wanneer ik in de tuin aan het werk ben, of ergens anders, dan werk ik altijd alsof ik de trein moet halen. Ben ik eenmaal los dan wordt het bij mij altijd ploeteren. Ik kan daar niets aan doen het gaat vanzelf. Ik weet dan ook van geen ophouden. De stop komt pas als het klaar is. En dan ben ik meestal ook zeer voldaan en daardoor niet zo moe.
Maar ik kreeg nu dus onderstaande mooie laarzen en handschoenen en dat is materiaal om mee te tuinieren. Tuinieren is gezellig iets doen en ook eens om je heen kijken en genieten van wat er allemaal om je heen is en eigenlijk zou ik ook nog een hoedje op moeten hebben. Daar staan die laarzen voor. En zo is het nu vandaag ook gegaan. Steeds keek ik naar mijn laarzen en dat riep de gedachte op van 'tuinieren Johanna'. Ik ga deze laarzen vaker aandoen wanneer ik in de tuin aan het werk ben. Mijn ploeterlaarzen laat ik voorlopig even staan, die zijn voor het zwaardere werk.

Heel gezellige laarzen

 Ik heb slechts wat beukenootjes en bladeren bij elkaar geharkt en na een paar uurtjes ben ik zelfs gestopt. Voor vandaag was het genoeg. Maar het was heerlijk in de tuin, de temperatuur was heerlijk en de vogeltjes zongen hun hoogste lied en de sneeuwklokjes en krokussen bloeien volop. Alle heesters beginnen nu uit te lopen. Het wordt nu echt lente, een heel verschil met vorige week.

Ja en onderhand zit ik ook alweer een aantal dagen zonder een breiwerkje. Ik dacht zo, nu we meer binnen zitten met de Corona dat het wel goed zou zijn toch weer iets op mijn rondbreipennen te zetten. Overigens ben ik in het traject van breien aan de trui van Gerrit wel drie breipennetjes (die ik aan een snoertje kan schroeven) kwijtgeraakt. Gelukkig kan ik ze online bestellen zodat ik mijn setje straks weer compleet heb.

Gerrit ontfermt zich de afgelopen dagen in de avonduren over de belasting formulieren. De Nederlandse zijn nu ingevuld en aangeleverd en nu is hij met de Zweedse aan het werk. Die van mij is zomaar klaar het meeste staat ook al ingevuld maar zijn eigen formulier heeft iets meer voeten in de aarde. Wanneer hij alles klaar heeft gaan we er samen nog even naar kijken, op mijn verzoek, anders gaat alles net iets teveel langs mij heen. Maar mijn hobby is het niet!

Wanneer hij de formulieren heeft ingevuld leveren we ze digitaal aan en per kerende email krijg je dan een voorlopige aanslag die je direct kunt betalen. Alles geautomatiseerd. Dan is het ook maar weer klaar.

Wel dat waren de belevenissen van vandaag.

Wordt vervolgd.....

Geen vuilstort meer naast ons huis....

Zaterdag de dag van aankomst hier in Undenäs kwam er al direct iemand langs om al de restanten van ons snoeihout te versnipperen. Hierover schreef ik al in mijn eerste blog. Met een grote machine was hij twee uur aan het versnipperen. De meeste takken waren daarmee verdwenen echter de finishing touch moest nog geschieden. Het opruimen van de rest van de takken en het bijeenharken van de bladeren en boomschors. Dat hebben we gistermiddag gedaan. Nu is de situatie weer zoals we het graag zien. Een aantal balken waarop boomstammen kunnen liggen te drogen voordat ze gezaagd  kunnen worden op en opgeruimd grasveldje. Nog even een foto erbij voor VOOR en NA.

 Zoals het nu is zijn we er helemaal tevreden mee.

Tijdens het onkruid wieden kwamen we een pad tegen. Die had zich een mooi holletje gevonden tussen de sierstenen rond onze altan. Nieuwsgierig als hij was kwam hij even kijken wat er buiten gebeurde. Toen de pad ons zag schoot hij snel weer terug in zijn holletje.

 Daar laten we hem mooi zitten.

Van het ene thuis naar het andere thuis.

Eigenlijk hadden we gepland om zaterdag naar huis te gaan. De weerberichten gaven aan dat zaterdag een erg warme dag zou worden. Daarom hebben we gekozen voor de zondag, de laatste dag van onze vakantie. Dat gaf ons mooi de tijd om zaterdag alles rustig op orde te brengen, gras maaien, kantjes knippen de tuin schoffelen, schoonmaken etc.
Zo konden we op zondag ons huis in een opgeruimde en nette staat achterlaten. Een moeilijk moment. Het afsluiten van een periode waarin we lekker bezig zijn geweest, zonder de druk van de tijd en zonder agenda en verplichtingen. HEERLIJK. Zo hebben we een heerlijke vakantie gehad, anders dan anders maar zeker vakantie. De dag van vertrek is dan altijd een lastige. Hier zie je Gerrit de deur afsluiten. Een laatste check buitenom en dan weg, niet teveel omkijken.

Onderweg wordt onder aandacht al direct afgeleid. We ontdekken een vos langs de kant van de weg. De vos blijft ook langs de kant van de weg als wij even langzaam gaan rijden om de vos beter te kunnen zien en eventueel een foto te kunnen maken.

Daarna weer verder. Om 12.00 uur vlak voor de brug bij Malmö ging de telefoon. Gauke vroeg of we nog thuis kwamen, ze stonden bij ons huis en wilden graag even kijken. Jammer. We hadden Gauke en Oukje graag laten zien waar we zo druk mee zijn geweest. Echter dat ging niet, we waren al weg. Misschien volgend jaar.

Onderweg hadden we het nodige oponthoud. Eerst konden we niet doorrijden over de brug naar Denemarken. Vervolgens veel oponthoud op de Duitse autobaan. Zo hebben we een lange reis naar huis gehad, een uurtje of 14.
Nu gaan we weer verder met ons leven in Dokkum. Het een kan niet zonder het ander, zegt Gerrit dan. We kijken terug op een goede tijd.