Laat ik deze post maar beginnen met de grootste verandering in ons rustige leven.... tweede week Folke!
Ik denk dat ik wel kan zeggen dat Folke nu geheel en al aan ons en aan zijn nieuwe thuis gewend is. Ik merk het ook aan hem, hij wordt vrijpostiger en weet ook precies waar hij woont!
Folke is een echt energie bommetje en dat zal voorlopig wel zo blijven :-) al zou je dat niet zeggen bij onderstaande foto....
Hij is alweer flink gegroeid, z'n poten worden dikker en steviger en zijn hoofd wordt ook groter, net als zijn romp natuurlijk. Groeien doe je op alle fronten Johanna! De training buiten richt ik vooral op het lopen aan de lijn. Vorige week kon ik dat wel vergeten, hij wilde toen geen poot verzetten aan de lijn maar deze week ben ik toch al een aantal keren met hem door het dorp gelopen. Daarbij valt het me op dat hij bij elk kruispunt dat we tegenkomen, de afslag naar huis wil nemen. Wil ik nog even en eindje doorlopen, we mogen immers een klein kwartiertje per keer wandelen aan de lijn, dan gaat hij zitten en leunt dan met z'n gewicht richting ons huis. Ik probeer hem door die weerstand heen te krijgen en vaak lukt dat wel. Dan huppelt hij weer vrolijk een stukje met me mee tot hij weer gaat zitten. Maar we komen verder en dat is het positieve! Heeft hij Gerrit uit zijn ooghoeken in de tuin zien staan dan kan ik het allemaal wel vergeten. Dan wil hij maar één ding.... naar Gerrit toe. De roedel moet een beetje bij elkaar blijven!
Afgelopen zondag zijn we met hem op stap geweest. We gingen naar Tiveden ingang Ösjönäs. Daar is het prachtig en daar kun je ook prima een heel klein wandelingetje maken. Dat leek ons wel leuk, dat hij in Tiveden ook even zijn 'neus' kon volgen. Hij vond het er prachtig en heeft er heel wat afgesnuffeld. Het rijden in de auto moet nog even wennen maar dat zal wel komen.
Gaat alles goed..... Nee. Wel dat is waarschijnlijk ietsje te zwart wit maar we komen zo onze moeilijkheden tegen. Bijvoorbeeld het bijten. Hij heeft veel zaken waarop hij kan en mag bijten: een oude broek, stukjes touw, een bal in een sok maar het liefst bijt hij in mij. Ik probeer hem te laten begrijpen wat 'Nee' is in woord en gebaar en lichaamstaal maar er zijn momenten dat hij door het dolle heen is en het op mij heeft voorzien. Op die momenten dwingen we hem in de rust. Hij krijgt dan een hekje om zijn mandje heen, Meestal, tot nu toe steeds moet ik zeggen, wordt hij dan rustig en gaat hij slapen.
Wat hij heeft geleerd tot nu toe is: zit, lig, af in je mand, poot, kom, gaan zitten/liggen voordat de brokken voor hem worden neergezet en dan wachten op mijn 'JA' dat ik geef nadat hij mij aankijkt, aangeven dat hij moet plassen, uitvoeren van de intelligentietest niveau I (dat is een speelgoedje waar je brokjes in doet achter schuifjes en klepjes en die hij vervolgens moet zien te openen). Ik zei het al eerder, het is een kien hondje.
Wat me opvalt is dat zijn lieve en zachte uiterlijk mensen aanspreekt. Vaak komen er mensen op me af die vragen of ze hem even mogen aaien. Dat mag natuurlijk, gisteren hadden we ook al een hond die even wilden kennismaken en ook dat ging heel goed. Vroeger met Gösta was er zelden iemand die me aansprak, dat is werkelijk een verschil.
Tot zover onze tweede week...
Ik kreeg van Gerrit al een reprimande dat ik nog geen update had gegeven over de vorderingen omtrent de bouw van de schuur. De laatste post is al lang niet meer actueel. Inmiddels ziet ons bouwwerk, ik schrijf ons maar ik heb er tot nu toe geen hand naar uitgestoken, er ongeveer zo uit....
