Dank je wel Gerrit voor de mooie waslijn. Hij ziet er prachtig uit en ik ben er superblij mee. Gisteren heb ik hem voor de tweede keer in de witte beits gezet en gisteravond hebben we de lijnen ingespannen. Vandaag kon ik dan mijn allereerste was eraan hangen, zonder in de brandnetels te hoeven staan. Let ook eventjes op de details die we hebben aangeschaft op de loppis in Töreboda. Het tafeltjes heb ik eveneens wit geschilderd en het knijperbakje rood. Dat staat erg leuk en is superhandig.
Gerrit is verder gaan werken aan het aanleggen van het elektrisch in het gästhus. Het is een puzzel want de kleuren van de draden komen niet overeen met hoe dat in Nederland is. De draden moeten, wanneer Gerrit de puzzel heeft opgelost, in een kabelboom over de zolder, lees door het zaagsel, weer naar de goede plek in de nieuwe ruimte gemanoeuvreerd worden. Volgens Gerrit is het een heel gedoe. Zelf vind ik mijn ramen ook een heel gedoe, echter minder ingewikkeld. Ik heb ze in een serie op de schammels liggen. De gedachte aan hoe mooi het straks zal staan wanneer ik strak geschilderde ramen in de keuken heb, helpt me de motivatie gaande te houden. Eigenlijk vind ik schilderen maar een vies werkje. Behalve dat ik de verf op het raam smeer zit ik er zelf ook altijd helemaal onder. Mijn handen kleven aan de kwast vast, ik heb verf op mijn benen en op mijn armen. Ik snap niet waar het vandaan kom. Het is altijd weer een heel geschrob om het er weer af te krijgen.
Omdat de ramen er nu toch uit waren heb ik de kozijnen aan de buitenkant opnieuw in de rode verf gezet.
Ondertussen werkt Greetje verder aan haar proefschrift en heeft ze een van haar artikelen vandaag opgestuurd naar een Amerikaans tijdschrift. Nu afwachten of het geaccepteerd wordt.
Nu ik deze blog schrijf is het midden in de nacht, de spierpijn noodzaakt me even in beweging te moeten. Mijn ramen hangen weer in de kozijnen, de keuken is weer behaaglijk warm en ik duik nu mijn bed weer in. Morgen ga ik iets anders doen dan raamwerk schilderen.
