Zo dat is een lange tijd terug dat ik mijn vorige blogje schreef. Reden..... je zou het een schrijversblock kunnen noemen. Wellicht door het vele werk dat we doen is er 's avonds niet de meeste energie meer om een blog te produceren. Of energie... dat klinkt wel wat zwaar en zo is het nu ook weer niet maar wanneer ik dan 's avonds even zit heb ik zin om even andere dingen te doen. De krant lezen vooral over de formatie van het nieuwe kabinet, de stunten van Trump even doornemen, een stukje breien en een hoofdstuk lezen in mijn boek en met al die dingen zijn mijn korte avonden toch wel heel goed gevuld. Daarnaast val ik ook nog wel eens even in slaap. Vaak voel ik me tegenwoordig wat slaperig. Zelf denk ik dat dit een long Covid symptoom is want eerder had ik daar geen last van. Dat nare woord is de uitkomst van de onderzoeken die ik heb gehad na mijn bezoek aan de huisarts. Al die onderzoeken lieten gelukkig niets schrikbarends zien en daarna kregen mijn zeer lang aanhoudende hoest en slijmklachten bovenstaande naam. Dus dat met elkaar is de reden van de pauze in het blogjournaal.
We hebben een imponerende periode met winters weer en vooral vorst! Nooit eerder maakten we zo'n lange vorstperiode mee. Overdag is het tussen de -3 en de -5 en 's nachts zo ongeveer rond de -10 tot -16 gr. C. De meren zijn grotendeels bevroren, het Vikenmeer ligt dicht, het Unden eveneens en het Vättern ligt aan de kanten dicht en heeft in het midden nog een strook open water. Je ziet mensen met de auto het ijs op gaan en een paar dagen geleden zagen we zelfs een traktor op het ijs rijden. Vaak zie je mensen op het ijs zitten vissen en af en toe zie je ook een ijshockeybaantje voor de iets oudere kinderen. Het weer blijft overigens wat grijs maar af en toe hebben we een dag met wat zon. Alles beter dan regen, mist en harde wind. Het geeft mij een lekker winters gevoel. Wij stoken dagelijks onze twee kakelugnar (houtkachels) twee maal en hebben daarmee ons huis lekker op temperatuur. Wat zijn wij blij met onze kachels!!
De weg van Askersund naar Jönköping
Het Vikenmeer
Het Vättern (de baai bij Hjo)
De weg van Undenäs naar Halna
Nog steeds zijn we aan het werk met de klus bij Fredrik en Suzanne. De keuken, de hal en het trapsgat worden allemaal totaal vernieuwd. We maken vorderingen maar daarover zo meteen meer. Ik wil eerst nog even enkele andere gebeurtenissen beschrijven. Zoals het laten omhalen van een van de bomen in onze achtertuin. Daarvoor hadden we de arborist gevraagd omdat de boom naar ons huis toe hing en precies de andere kant om moest vallen het Vångdalen in en dat is zuidwest. De boom was bovendien erg kwetsbaar, dat hadden we ontdekt toen bij een noord-wester storm de helft van de boom was afgewaaid. We hadden al een lange poos op een telefoontje van de arborist gewacht en plotseling op een woensdagochtend toen we net aan ons ontbijt zaten stond hij onverwacht op de stoep terwijl tegelijkertijd in Hjo onverwacht de hele keuken op de oprit werd afgeleverd terwijl het net Suzanne haar Göteborg werkdag was en zij net een uurtje in de trein zat. Dat was dus even 'de wet van Murphy' die ons parten speelde. Maar goed Gerrit naar Hjo om de keuken van de oprit te helpen krijgen en ik thuis bij de mannen die de boom om zouden werken. Het is allemaal goed gekomen. De boom viel prachtig volgens planning en de mannen hebben alles opgeruimd en meegenomen zodat wij er geen nawerk van hadden. Heerlijk!!Ook de keuken is zonder kleerscheuren van de oprit af gekomen en de beneden verdieping van het huis stond werkelijk bomvol met kasten en aanhangend materiaal.
en nu de boom....
's Avonds wanneer we zo om 18.00 uur naar huis toe rijden is het meestal al aardig donker.
Het is werkelijk heel erg opletten wat er zich naast en op de weg bevindt want er is van alles wat de weg oversteekt. Soms een jogger die in donkere kleding langs de donkere weg loopt, soms een ree of een vos of een wildzwijn die de weg kruist. Elke keer schrik je weer. Gelukkig gaat het meestal goed want we rijden voorzichtig! Meestal schrijf ik want tot nu toe ging het één keer niet goed. We reden op dat moment op de rondweg rond Hjo (dat is gewoon weg 195 met langs Hjo een aantal rotondes in de weg). Wij reden daar met klein licht omdat er een auto van voren naderde. Je hebt dan een moment dat je bijna niets ziet. Juist op dat moment zagen we plotseling aan de kant van de weg een groep wilde zwijnen staan. Een stuk of 5. Een aantal volwassen beesten en een aantal jongere. De groep stond stil en deed zich waarschijnlijk tegoed aan een doodgereden haas. De jonge beesten stonden midden op de baan waarop wij reden. We klapten zo tegen de dieren aan en voelden dat we er overheen reden, we hebben vermoedelijk twee jonge zwijnen dood gereden. Op de eerstvolgende P zijn we gestopt om te draaien. We wilden zien hoe die zwijnen eraan toe waren. We ontdekten dat ze morsdood waren, ze lagen helemaal geplet en in het bloed op het wegdek. Toch wel aangeslagen zijn we verder gereden naar huis toe. De volgende ochtend was het een stuk rustiger op die weg en hebben we weer gekeken. Er was niets mee van te vinden, er cirkelden nog wat kraaien boven die de laatste resten opruimden. Een heel nare ervaring die we niet hadden kunnen voorkomen op dat moment.
Nu de voortgang van de klus. De keuken is geheel in de keukenruimte geplaatst, de apparatuur is ingebouwd en de meeste deurtjes hangen. We komen nog twee deuren tekort, daar zullen we nog wel eventjes op moeten wachten. We moeten deze week de deuren van de keuken op de koelkast en vriezer monteren. Die hebben namelijk een deur op deur systeem, Vervolgens is denk ik de 'Kroonlijst' aan de beurt en daarna de onderplint. Het aanrecht is opgemeten en die bestelling loopt. Naar verwachting volgt volgende week de levering. De hal is bijna klaar, hier is het wachten op de bestelling van de sierplinten boven de lambrisering. Worden die geleverd dan moet ik ze eerst schilderen en kunnen ze daarna worden geplaatst.
Op de doordeweekse dagen werken Gerrit en ik samen, in het weekend werken Suzanne en Fredrik hard mee. Het is ook voor hen een drukke tijd en zo langzamerhand verlangen ze denk ik ook wel weer naar een opgeruimd en stofvrij huis met een heerlijke nieuwe keuken :-)
We hebben het overigens hartstikke gezellig en Gerrit en ik rijden elke dag met een opgewekt gemoed naar 'ons werk'. Zo 's ochtendsvroeg zien we regelmatig elanden tussen de bomen aan de kant van de weg staan. Dat is altijd weer een heel bijzonder gezicht.
We hebben net een viertal vrije dagen achter de rug. Henk en Chang en Emke kwamen bij ons. Toen ze maandagmiddag aankwamen en Emke ons in de armen vloog vertelde ze al direct dat ze maar twee dagen zou komen omdat ze honderd dagen naar China zou gaan. Vandaag hebben we hen na twee heel gezellige dagen naar Örebro gebracht vanwaar ze de bus naar Stockholm nemen. Een lange reis zo alles met elkaar waarnaar ze al een poos hebben uitgekeken. We wensen hen een heel goede reis en een heel fijne tijd toe bij Hua en Min (de ouders van Chang) en met hun vrienden aldaar.
Wel mocht je hier zijn aangekomen dan hoor je bij de volhouders! Nu stop ik met de belofte dat het niet weer zoveel weken gaat duren voordat mijn volgende blog komt.
Heb het goed en ontvang een warme en vredevolle groet van ons!
Wordt vervolgd.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten